verhalen

Schoolreünie

Gepubliceerd op

Eind Oktober 2009

Pràchtige tijden reunie.

Het was mij een waar genoegen om als oud LTSer van begin jaren 60 deel te nemen aan de Reunie van het 100 jaar beroepsonderwijs op 2 oktober in Het Hooghuis aan de Ruivert 5 te Oss.

Met een hartelijk dank gevoel denk ik terug aan het prachtige moment in de openingstoespraak van De Heer Jurrien van der Veer waarin hij, voor een volle zaal, aandacht (en excuses) schenkt aan mij en mijn schorsing in 1966 en heenzending in 1967.

Ik wilde indertijd zeer gaarne naar de Kunstacademie maar werd door mijn ouders naar de LTS gestuurd om een ècht beroep te leren.
Begin jaren 60 kwam ik daarvoor terecht op de Rooms Katholieke Technische school Sint Willibrordus te Oss.
Aldaar begon ik in de zogenaamde voorbereidingsklas en omdat ik er lessen in schetsen en vaktekenen zou krijgen koos ik voor een opleiding tot Timmerman.
Mijn wil geschiede in de klaslokalen van Timmeren 2 en 3b, en in die jaren ben ik er dagelijks door weer en wind met mijn fietske voor naar de Spoorlaan 96 in Oss gereisd.

Met datzelfde fietske reed ik ook op zaterdagmiddag naar diezelfde spoorlaan om gitaarlessen te halen bij de Heer van Gulik achter de winkel van Bil Meil.
Mijn voor twèè zelfverdiende tientjes gekochte gitaartje lag dan in de hoes voor op het stuur van mijn fietske, met de hals naar voren en de snaartjes naar boven.
Het waren de hoogtijdagen van Armand, Boudewijn de groot Jimmy Hendrix, the Rolling Stones, Bob Dylan en nog heel veel meer !
Het was ook in die tijd dat ik voor Tien guldens drie konijnen thuis uit de kooi verkocht om op 26 maart 1966 in het diepste geheim met mijn fietske naar de mij bekende Bossche Veemarkthallen te reizen om er een omstreden optreden van de The Rolling Stones, bij te wonen, nog met mijn favoriet Brian Jones !!

De aanleiding van mijn schorsing `wegens zeer ernstig wangedrag` was een tekenboekje met door mij getekende portretten van de onderwijzers die voor de klas en aan mijn neus voor bijkwamen.
Het boekje werd in 1966 door de Heer van de Riet in beslag genomen en op pijnlijke wijze voor mijn ogen doormidden gescheurd en aan de schooldirectie doorgegeven en er is helaas nooit meer iets van teruggezien.
Het leidde uiteindelijk tot mijn heenzending in 1967.

Dank aan mijn Moeder voor het tot aan mijn jaren van verstand zorgvuldig en begrijpend bewaren van de orginele documenten.
De kunstacademie,….. dat deugde niet in die tijd,
Bij mijn Vader niet, bij de Pastoor niet en bij den onderwijzer niet, bij den Burgemeester niet, ze wisten niet beter, dat dèugde gewoon niet.

Veel van de onderwijzers op de LTS kan ik mij nog met naam, bijnaam en gezicht herinneren, maar mijn Klasse en Tekenleraar Meneer Pasman was d`n beste. Hij nam het eenzaam voor mij op en ik ben hem nog zeer dankbaar voor de manier waarop hij mij altijd bijstond, hij is zelfs nog bij ons thuis geweest om te zeggen, laat die jongen tekenen !

Het was ook Meneer Pasman die gerechtigheid wilde rond mijn schorsing, hij stuurde twee medeleerlingen naar mij thuis om te vragen of ik terugkwam.
De hele klas zou dan een vrije middag opofferen als straf om zo mijn schorsing ongedaan te maken, dat heb ik geweigerd en daar heb ik Mea maxima culpa mijn hele verdere leven spijt van gehad.
Mijn leven dat verder ging met jaren waarin ik nìet heb kunnen tekenen, ik leefde onderbewust een gevoel van angst te verdrukken en dacht dat mijn liefde voor de teken en portretkunst iets verkeerds was waarvoor je gestraft werd.
Soms heb ik er nog last van.

Het geschorst en van school gestuurd worden gaf mij als`Tiener met een droom` ook een gevoel van rebelse stoerheid.
En uit die situatie gecombineerd met een gezonde dosis jeugdige hoogmoed is een belevingsbeeld ontstaan en blijven hangen.

Een beeld waarin ik vond dat ik onnodig werd geschorst en door het onderwijs zeer onbillijk was behandeld.
Ik voelde dat de onderwijzers een groot probleem hadden en dat losten ze maar even op door mij met talent en al van school te schoppen, weg probleem !
Nu nog vind ik dat ethisch onverantwoord en ik vond toen dat mijn onderwijzers ongeschikt waren voor hun functie. In mijn ogen van toen gaf de LTS directie `die mij ook met regelmaat naar de kapper stuurde` met deze benedenmaatse daden een Brevet van eigen onvermogen af.


Later en veel later kwam de echte pijn.
Vanaf toen had ik iets tegen alles wat met onderwijs te maken had en zwoer bij een leven zonder diploma s. *Diep in mij is er steeds iets van die pijn gebleven.

Kunstschilder,…. dat werd niet serieus genomen, daar kun je de kost niet mee verdienen,… daar kun je de kost niet mee verdienen…..tot ik als 15 jarige ook niet beters meer wist heb ik tegen mijzelf gezegd, dan zal ik eerst laten zien dat ik in staat ben om zonder diploma’s de kost te verdienen.
Dat heb ik gedaan ben ‘noodgedwongen zonder diploma’ midden jaren zestig als Timmerman bij een baasje begonnen en in de avontuurlijk jaren die volgden zijn er nog vele banen en baasjes in binnen en buitenland geweest met daarna nog 20 mooie zelfstandige jaren in de Horeca.
Uiteindelijk vond ik het zat en ben ik, tegen de hele wereld in, in 1995 mijn hart gevolgd naar de Kunstacademie in Belgie. En om mijn nieuwe leven als kunstenaar in te lopen maakte ik 1999 met mijn geliefde hond Auguust een voettocht van vier maanden naar Rome .

Ik leerde dat de wèg het doel is en vind tijdens mijn eenzame Pelgrimstocht te voet naar Rome een diplomatieke oplossing voor mijn conflict met het onderwijs, niemand komt ongedeerd uit de strijd. In een van mijn getekende dagboeken komt te staan,…. Het zij jullie allemaal vergeven.


Als ik terugkijk zie ik dat mijn leven prachtig is verlopen, het was een zoektocht waarin het roer meerdermalen met 180 graden omging.
Veel dank ben ik verschuldigd aan de bijzondere beslissingen op cruciale momenten genomen door Rini van Nistelrooij
Ik ben blij dat ik dat ben, zonder hem had ik deze Marinus nooit kunnen zijn !

Het gastvrije welkom in de Vlaamse warmte voor Kunst en Cultuur heeft mij eind 1999 definitief naar het gemoedelijke Belgie doen verhuizen.
Om geen diploma in ontvangst te hoeven nemen was mijn plan om voortijdig te stoppen met mijn studie aan de kunstacademie, maar overgehaald door mijn lieve echtgenote en onze twee lieve dochters nam ik op 30 juni 2001 (‘cum laude) afgestudeerd en wel toch nog mijn eerste en enige diploma in ontvangst.

Thuisgekomen en content als Kunstenaar wonend in de Vlaamse Boerenbuiten denk ik soms na, filosofeer, schrijf korte verhalen, wandel met mijn Ezels, ga op reis, speel op mijn Spaanse gitaar en maak olieverfschilderijen en liefst,… …Portretten,…en jawel,…zelfportretten.

En tot vorige week op de reunie dacht ik dat het op de scholen van heden nog steeds hetzelfde was als toen.
Hartelijk dank Heer Jurrien van der Veer voor het mij binnen loodsen op locaties waar ik kennis maakte met een toegevoegde meerwaarde op het huidige onderwijs. De nieuwe warmere aanpak voor Kunst en cultuur was voor mij direct duidelijk voelbaar en zichtbaar.
Was het er in mijn jaren zo geweest, ik zou daar thuishoren en zeker terecht gekomen zijn.
Ik hoorde pas laat van de reunie in Oss en ik heb nog getwijfeld, mijn vrouw zei je mòet gaan jongen, ik heb mij op het laatste moment nog in kunnen schrijven.

Bij aankomst in Oss heb ik nòg getwijfeld, zal ik naar binnengaan of zal ik weer naar huis gaan ?

Complimenten aan Het Hooghuis voor de omvangrijke organisatie van het totaal, het gastvrije onthaal aan de entree van het schoolgebouw, de koffie bij binnenkomst en de drankjes op al die plaatsen. De nostalgische uitstraling in en om die prachtige oude schoolbussen die als lijndiensten fungeerde tussen de locaties.

Vele bekenden heb ik op de reunie ontmoet meest uit Geffen, Lith en Oss en omgeving maar helaas eigenlijk weinig echte klasgenoot uit mijn lichting.
Wellicht kan er een uit dit succesvol evenement ergens een initiatief ontstaan waaruit nog iets kan voortvloeien.




*Vorige week verdween mijn laatste schoolpijn tijdens de aandacht voor mijn `zaak`in de openingstoespraak van De Heer Jurrien van der Veer op de Reunie 100 jaar beroepsonderwijs in Het Hooghuis kleurt je leven te Oss.
Emotionele gerechtigheid na 43 jaar.
Goed voor mijn hart en mijn dank is groot. Rini van Nistelrooij anno 1968

Met Hartelijke Vlaamse groeten uit Alias Brian Jones
het mij zeer geliefde Vlaamse land.
Marinus Theodorus van Nistelrooij